Bovenstaande had de kop kunnen zijn van het bericht ‘leegloop platteland biedt kans voor natuur’, dat mijn Vakblad Natuur Bos en Landschap plaatste, na integrale overname van een persbericht.

Dit persbericht kwam van de campagne van rewildingeurope van Ark Natuurontwikkeling (…) en het Wereldnatuurfonds.

Daarin kwam ik de leukste contradictie tegen in mijn carriere als natuur/wetenschapsjournalist. We hoorden altijd van het vroegere Stichting Ark (een bedrijf dat boert met exotische grazers onder het mom van ‘oernatuur’), dat wildernis ‘zelfredzame natuur’was en ’soortenrijk’.
Maar nu schreeuwen zij met het Wereldnatuurfonds samen moord en brand omdat ‘30 miljoen hectare Europees agrarisch land verwildert’. …Zomaar, zonder onze hulp..Dat moeten we met beheer tegenhouden.

Lach mee:

‘Als we niets doen, groeit er over een tiental jaren niets anders dan bos op deze verlaten grond. Dat heeft een immense daling van het aantal soorten planen en dieren tot gevolg. Het initiatief Rewilding Europe wil een miljoen hectare (!!!!) verlaten Europees landschap in natuurlijke eer herstellen(….)’

Schoorsteen moet roken
Uiteraard is er weer een geheel ‘onafhankelijk’onderzoek van het Institute for European Environmental Policy dat dit schokkende lobbynieuws EU-politici onder de neus wrijft. Terwijl we al decennia weten dat dit platteland verwildert: lees het uitstekende ‘Grazers and Browsers in a Changing World’ van ecoloog Herbert Prins, dat het thema aankaart. Zelfs Geert Mak schreef daar al meer dan tien jaar geleden over, in zijn prachtig leesbare historische reis door Europa. Het IEEP-’onderzoek’ is kortom een lobbydocument, dat de fondsenindustrie aan EU-geld moet helpen.

(meer…)

Steeds blijven in media Rupsjes Nooitgenoeg opduiken, die Nederland in Amerikaanse eenheidsworst willen veranderen, zoals vandaag weer in Trouw. Terecht onder de indruk, na een eerste vakantie in Yellowstone, moet deze wildernis met wolfjes model staan voor Nederland.

Terwijl we al een enorme lap dynamische oernatuur hebben van 2400 vierkante kilometer, groter dan Drenthe: de Waddenzee , die wél past bij de ontstaansgeschiedenis van Nederland. Maar we blijven klagen.

Bijziende biologie
Met slechts anekdotische onderbouwing en retorica verkondigen de Nederlandhaters de noodzaak om ons land te verbouwen tot groot recreatief zwerfpark met spannende oerdieren. Beer hier, eland daar, wilde natuur voor bijziende biologen kortom. Alleen alle menselijk landgebruik nog even uitbannen.

De krant der goedgelovigen, Trouw, heeft niet door dat zijn mening al jaren over datum is. Verkondigers van deze zeer mager onderbouwde visie maakten jarenlang de dienst uit bij Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en Ministerie. Arrogantie regeerde, en komt nu als boomerang terug.

Wie bezwaar maakte..
..die ‘moesten we het nog eens helder en duidelijk uitleggen’, of was gewoon te dom. Juist dit deskundologenvolk dient nu eens uit te leggen aan zichzelf wat zij in ecologisch opzicht bedoelen. Want ze kletsen slechts in de ruimte, maar leggen wel een enorm beslag op onze ruimte. Daarmee komen natuurclubs niet meer weg.

(meer…)

Iedereen heeft een mening over de Oostvaardersplassen, van dieractivisten tot jagers, jan en alleman, omdat de ICMO -commissie zich weer over Frans Vera’s oerboerderij buigt. Vandaag staat er ook een zinnige mening in Trouw, die ruw samenvat waar ik ongeveer sta.

Rekensom: OVP – natuurideologie – marketing= weiland
Wanneer je eerlijk bent, gewoon naar de feiten kijkt en natuurideologie weglaat zie je een intensief begraasd systeem ontstaan, waarin biodiversiteit afneemt. Ik schreef daar jaren geleden al over in NRC, (Falende Grazers) en Bionieuws (Vertrapt door de natuurlijkheid). Het wordt een kaal weiland. Daar is overigens niets goed of fout aan, wanneer je grazers mooi vindt en als doelsoort ziet van je gebied( en als je Natura 2000 en habitatrichtlijn, en onze nationale natuurwetgeving buiten beschouwing laat). En laten we ook niet te negatief zijn, het gebied blijft interessant, ook met intensieve begrazing.
(meer…)

Sinds ik in maart 2007 in NRC het artikel ‘Falende Grazers’ schreef over het onbegrensde geloof in de heilzame werking van grote grazers kreeg ik twee soorten reacties, onder te verdelen in twee groeperingen.

1.Afkeurende reacties van ‘deskundigen’, hogepriesters van de Graaskerk, veelal robuuste bureau-ecologen , vaak betrokken bij de terreinbeherende organisaties die het nog eens ‘helder en duidelijk zouden uitleggen’ .
2. Veel steun van echte veldmensen, die al langer zagen dat de ondoordachte inzet van modieuze designrunderen meer kapot maakten dan goed was voor onze natuur, maar die niet de kans kregen om deze mode aan te kaarten. Zolang je geen macht hebt, krijgt waarheid ook geen kans en kan men je met arrogantie afserveren. ( we gaan het nog eens ‘helder en duidelijk uitleggen’)

Medestanders

Eindelijk, ruim drie jaar later komt er ook uit journalistieke hoek meer ondersteuning. Koos Dijksterhuis stuurde me zijn blog op Trouw, het Natuurdagboek waarbij zich kritisch uitlaat over de oerkoe en het hert als doel van alle natuurbeleid, in plaats van als middel om de afwisseling in een gebied te vergroten. Lees hier zijn natuurdagboek over de grote grazernij, ‘grote grazers als doel’.

Is Fulda Vera?
Dat vroegen wij ons af? Dijksterhuis krijgt namelijk steeds van de zelfde reaguurder Fulda een vermanende repliek wanneer hij iets kritisch schrijft over de designrunderen van het natuurbeheer. Dat kan, toen ik mijn stuk schreef belde Vera ook meteen boos de redactie. Ik meende dat Vera in de Betuwe woonde. Dus dan zou het ook Harm Piek nog kunnen zijn, nog zo’n goeie ouwe geitenbreier uit de hoek van Kritisch Bosbeheer met onwrikbaar geloof (men heeft nooit enig publicabel onderzoek gedaan naar invloed op biodivesiteit) in de Grote Grazer als hoeksteen van de biologische samenleving. Of Ruud Lardinois..
(meer…)

Om wildernis te willen maken moet je Nederlander zijn. Het ongetemde onderwerpen aan de eisen van de ontwerptafel. Waar robuuste bureauecologen naar laatste mode hun ideeën omzetten in het paradijs op papier. Arcadia komt bij ons van Arcadis. En natte natuur krijgen we van het Waterschap cadeau.
(meer…)

Voor De Standaard en Trouw schreef ik over Werner von Braun’s rakettenparadijs in Peenemunde. In het groen bij Usedom aan de Oostzee in Duitsland, ligt de basis waar Von Braun experimenteerde met de V2-raket. Later werd dit een Sovjetbasis. In de oorlog werd het gebombardeerd door de Engelsen. ‘The Peenemunde Raid van Martin Middlebrook verhaalt hier over’.

Maar hoe wisten de Engelsen eindelijk na vele jaren, waar ze Von Braun’s raketten moesten vinden?
Mijn mailbox gaf vandaag het antwoord. De kleindochter van de verzetsmensen in het plaatsje Zinowitz mailde: ze had het verhaal op internet gelezen.

Beste Heer Zeilmaker
Uw artikel gelezen over Groen naziverleden als attractie datum 31-01-2009.

Misschien belangrijk om door te geven mijn Opa Johannes ter Morsche en Oma
woonde in de tijd van oorlog in Zinnowitz
waar van Braun ook woonde. Mijn Opa heeft deze raketfabriek vanuit Zinnowitz
verraden aan de Engelsen.
Mijn Opa heeft hiervoor bij het hoogste gerechtshof in Duitsland hiervoor
dan ook de doodstraf gekregen en
mijn Oma gevangenisstraf omdat zij de engelse zenders wist in te schakelen.
Zij hielden vanuit Zinnowitz een ondergrondse vanuit hun huis tegen de
Duitsers. Mijn moeder werd bij een SS gezin ondergebracht en moest voor
Hitler werken wat natuurlijk een hard gelach was omreden je ouders in het
verzet hebben gezeten.

Indien u meer wilt weten hoor ik dit graag van U.
Ongeveer 4 jaar geleden is er een gedenksteen in Zinnowitz geopend waar wij
persoonlijk voor waren uitgenodigd door de Gem. Zinnowitz en zijn toen ook in Peenemunde geweest en het is raar
als je de kleedhokjes daar opent en je staat naar je Opa te kijken die in
een van deze hokjes staat afgebeeld.

Met vriendelijke groet
kleindochter

Marianne van Thiel

Na bijna een kwart eeuw durfde ik de confrontatie weer aan: de natuurplek van mijn Friese jeugd, die later toen ik in Wageningen woonde werd vernield door de aanleg van een ambitieuze EU-gesubsidieerde brug van ergens naar nergens. De brug werd aangelegd, om de 5 auto’s per dag door Franeker naar het beruchte knooppunt Lutjelollum om te leiden. Er was EU-geld, maar de brug eindigde jarenlang midden in weiland, omdat er ook nog geld nodig was voor een brug over de spoorrails. Nu ligt het zaakje er dan.

Paradise lost
Het project vond plaats in opdracht nota bene van de ambtenaar, die in zijn vrije tijd voorzitter was van de Vogelwacht Franekeradeel. Precies door het gedeelte waar we altijd de meeste nesten vonden van grutto, tureluur, kievit, maar ook slobeend, kuifeend. Ja, mensen zijn altijd een beetje dubbel.

Dat was alleen nog maar in de weilanden. Er liep een stuk water, de Arumervaart waar ik nog abortus pleegde bij een fuut, en als klapper was daar altijd een binnendijks gebied dat we ‘de Bult’noemden, een hectare groot schapenland dat deels nat en droog was. Tussen die dijkjes lag het best bewaarde natuurgeheim van Franekeradeel. Je zag er winter en zomertaling, kluut, bontbekplevier, oeverloper, vond er je eerste kievitseieren, jonge hazen. Een paradijs, waar ik jaren van mijn jonge jeugd doorbracht: tot natuur even niet meer stoer was en je plotseling zaken moest leuk vinden die eigenlijk stomvervelend waren.

Langs het spoor vonden we eendennesten tussen het riet, rietzangernesten, kleine karekiet en even verderop bij Hitzum zat een reigerkolonie. Ook bij deze reigers pleegde ik abortus voor mijn eierverzameling: ik ben nog met ei en al uit een boom gedonderd. Maar de hoofdprijs, het prachtig blauwe ei was gelukkig heel..

(meer…)

Het julinummer van het ecologenblad De Levende Natuur bevestigt nog eens dat de protagonisten van het Grote Grazen, zoals Ark en Staatsbosbeheer meer uit ideologie handelen, dan ecologisch inzicht.

Bijenbioloog Tjeerd Blacquiere wijst hier nog eens op onderzoek naar de negatieve  invloed van de Grote Grazers in zijn artikel over honingbijen. Hij pleit voor meer terughoudend beheer met deze exotische graasmachines.

Ook op de stand van wilde bijen..
..heeft de door natuurbeheeders als Staatsbosbeheer ruim ingezette begrazing in natuurgebieden een negatieve invloed. Er blijven door het jaar heen nauwelijks bloemen staan, en de bestuivende insecten als bijen, maar ook vlinders krijgen steeds minder voedsel tot hun beschikking.

Onze Bijen
De beestjes kunnen maar een beperkte afstand afleggen, voor hun tank leeg is en vinden steeds kleinere snippers bloemen waar ze nog nectar tanken.  Ook het Imkersblad Onze Bijen pleitte afgelopen jaar voor het verwijderen van deze modieuze exoten als Galloways en Heckrunderen, die ieder natuurterrein omtoveren tot kaal weiland.

(meer…)

De Nederlandse bijenhouders vergrijzen, de diversiteit in bloemen neemt af, tuinen in de stad krijgen een laag tegels zonder bloemen met Intratuinkasteelmuur. En alsof dat nog niet genoeg is slaan ook de varroamijt en een schimmel, Nosema ceanae hun slag met mysterieuze bijensterfte tot gevolg:de hoogtijdagen van de bijenboer lijken geteld.

Toch trof ik in Osdorp Amsterdam in het Bijenpark toch nog twee heuse bijenjongeren, nou ja, oudere jongeren dan, die het houden van bijen als hobby op pakten. Gewoon voor naast de studie. Een pragmatische manier van met natuur omgaan, waarbij je honingopbrengst vergroot door een park te onderhouden en extra bloemen te planten.
(meer…)

‘Wie de natuur kan genieten heeft een schat dien hem de diepste ellende niet kan ontroven’

Aan het woord is hier een andere stamvader van de natuurbescherming, en dan vooral van de botanie: FW van Eeden, in zijn boekje uit 1886 getiteld ‘Onkruid’, dat ik nu lees. Het is zijn verslag van botanische zoektochten naar flora in de duinen bij Haarlem. Hier kwam de helft van de toen 1300 Nederlandse plantensoorten voor.
Met zijn wandelingen en vooral de manier waarop Van Eeden alle details beschreef inspireerde hij een hele generatie natuurbeschermers en botanici, waaronder Jac P Thijsse, maar ook de aartsvader van de plantensociologie Victor Westhoff. Over de erfenis van Westhoff heb ik zaterdag een verhaal in de wetenschapsbijlage van Het Parool.

Kennis en detail dus…
‘

De natuur is een boek. Sommigen doorbladeren het, bekijken gedachtenloos de prentjes en slaan het digt, anderen beproeven het te lezen.

(meer…)