Ik krijg liever serieuze kritiek van geïnformeerde klimaatalarmisten, dan instemmende patriottische reacties. Daarom keek ik uit naar de reactie van mijn waarde collega Elmar Veerman, een bioloog, die nu een recensie heeft geschreven voor VPRO’s Noorderlicht van mijn biologische bijdrage aan ‘De Staat van het Klimaat’, met als titel ‘Zuur voor de natuur, maar de landbouw kan profiteren’.

En ik ben blij met zijn reactie.
Veerman erkent de juistheid van mijn IPCC-kritiek over bijvoorbeeld malaria, voorbarigheid bij biologische klimaatstudies, de gunstige uitwerking voor planten bij milde opwarming. Wanneer je de ‘doorn in het oog’ en ‘misleiding’, kortom ontboezemingen over mijn ethische gesteldheid weglaat geeft Veerman me grotendeels gelijk.

Laten we puntsgewijs zijn aanmerkingen doornemen over mijn kritiek op biologisch simplisme.
En dan vaststellen bij wie de bewijslast ligt, wanneer je stelt dat opwarming van 2 graden ‘zuur voor de natuur’ is. Dat rijmt wel lekker, maar bij dergelijke belangrijke zaken zijn de feiten belangrijker dan creatieve vondsten van journaille.

(meer…)

Je verkering gaat uit door de opwarming van de aarde, je vriendin komt terug door de opwarming van de aarde, kinderen zien geen sneeuw meer door de opwarming van de aarde, er valt veel te veel sneeuw door de opwarming van de aarde. Het wordt kurkdroog en kokend heet door de opwarming van de aarde. Het wordt ijskoud en alles overstroomt door de opwarming van de aarde.

Alles in dit leven en het leven na dit leven komt door de opwarming van de aarde. De dood van de kalkoen voor het kerstdiner, de kuch van de Paus tijdens zijn Urbi et Orbi, de abusievelijke landing van Marsmannetjes op Venus. Allemaal door de opwarming van de aarde en dat is uw schuld. U ziet, ik ben toch maar milieuactivist geworden en doceer nu ‘Klimaat en Duurzaamheid’aan de academie voor modieuze studierichtingen.

Deze foto bij het Reade Klif geeft een impressie van hoe de nieuwe ijstijd ons land zal onderwalsen met sneeuw en ijs. Het Reade Klif is een heuvel van keimorene in de voormalige Zuiderzee, die ontstond bij de voorlaatste ijstijd. Het landijs in die ijskoude tijden heeft toen zowel de Veluwe gevormd als de Hooge Berg op Texel. En dus het Reade Klif, waar het gedenkteken ‘leaver dea as slaef’herinnert aan de strijd van de Friezen tegen bemoeimacht uit de Randstad

De Volkskrant (en vele internationale media als CNN) komt vandaag met een kenmerkend alarmbericht, naar aanleiding van het UNEP-rapport ‘Environmental Consequences of Ocean Acidification’. Uiteraard tuint de krant voor goedgelovigen, Trouw er met open ogen in: verdwalende Nemo is hun opening.
Het UNEP-rapport komt uit de koker van een oude bekende van ons blog, die het gisteren in Cancun presenteerde: Carol Turley. De marien biologe van het Plymouth Marine Laboratory, die in AR4 de literatuur tegengesteld aan de conclusies van auteurs citeerde, en zo veel dramatischer conclusies kon doen. We blogden daar uitvoerig over.

Oceaanfertilisatie
Over oceaanverzuring, hier op Climategate al eerder omgedoopt tot de realistischere en positievere benaming oceaanfertilisatie heb ik vrij uitvoerig geschreven, zowel op dit blog als in het boek van Marcel.

‘Backupplan for the environmental movement, for if the earth fails to warm’
Bovenstaand citaat komt uiteraard niet uit de pierievjoetlitjetjr, maar soms kom je in populaire boeken zoals van Matt Ridley eerlijker constateringen tegen dan in sommige journals. Niettemin baseer ik me in het boek natuurlijk gewoon op de pierievjoetlitjetjr. Daaruit blijkt juist dat…
(meer…)

In vele postings op climategate.nl toonde ik al aan dat het wetenschappelijk gehalte van veel IPCC-berichtgeving van kleuterniveau is. De IAC, een keurcommissie die het IPCC doorlichtte bevestigt die constatering. Er zijn binnen het IPCC geen kwaliteitscontroles, en men is te patriottisch. Het IAC adviseert een fundamentele hervorming van het IPCC klimaatpanel waarop regeringen hun klimaatbeleid baseren.

Ik beschreef al eerder het belachelijk dunne wetenschappelijke karakter van klimaatvoorspellingen voor de toekomst van biodiversiteit. Het zou toch prettig zijn wanneer in volgende rapporten staat aangegeven, dat allerlei doemvoorspellingen zijn gebaseerd op klimaatastrologie, en vage beweringen van belanghebbenden met allerlei vage duurzaamstichtingen. De wetenschap moet zich herorienteren op zaken die er echt toe doen. Niet meer de zieke aarde doctrine van de fondsenwervende NGO-industrie, maar echte aantasting van natuur. Tot nu toe ben ik een roepende in de woestijn. Wie helpt mij om dit te agenderen?

Het vorige week door Vroege Vogels en Trouw gelanceerde klimaatcabaret van Natuurmonumenten, blijkt qua slecht-nieuwsfactor en dubieuze beweringen grotendeels toe te schrijven aan de media zelf.

De opvallendste conclusie die je kunt trekken uit het rapport ‘Klimaatverandering en Natuurbeheer’, dat Harm Piek me toestuurde, is namelijk geen komkommer en kwel over uitstervende soorten. Natuurmonumenten ziet er, terecht, meer soorten bij komen dan er verdwijnen, en ook laat de natuurvereniging de dubieuze definitie van ‘exoten’ los, die mensen als Arnold van Vliet verspreiden:

De vraag of een uitheemse soort al of niet als ongewenst beschouwd moet worden wordt daarbij ook anders benaderd. Exotische soorten van buiten Europa zijn in principe ongewenst, terwijl zich spontaan nieuw vestigende soorten vanuit Europa met een vergelijkbaar (opgewarmd) klimaat in principe wel gewenst zijn.

(meer…)

De CO2-emissiescenario’s (SRES), mede geschreven door Rob Swart van het Planbureau voor de Leefomgeving en Detlef van Vuuren, waarop het IPCC haar temperatuurprojecties baseert voor deze eeuw, zijn

1. nog steeds gebaseerd op economisch foutieve rekenmethodes, die serieuze economen al hebben verworpen. Het IPCC wil deze fout nog steeds niet erkennen, en blijft de foute methodiek ook in AR5 nog gebruiken. Dat bevestigt milieu-econoom Richard Tol, die bij Werkgroep 3 van het IPCC meeschrijft aan het nieuwe IPCC-rapport.
2. Daarnaast zijn de aannames in IPCC-scenario’s innerlijk tegenstrijdig. De aanname in de SRES-scenario’s van het IPCC is dat welvaart evenredig groeit met CO2-emissie. Dat is waar, want nu met de economische crisis stagneert ook de CO2-uitstoot. Maar…Om geprojecteerde CO2-concentraties van 800 ppm of meer te bereiken, én de daarbij behorende temperatuurstijging, moet je dus aannemen dat de wereldeconomie stormachtig blijft groeien, óndanks alle opwarming.

Sterker nog, volgens de huidige rekenmethode in de SRES-scenario’s verkleint de welvaartskloof tussen arm en rijk in 2100. Dus Bangladesh en Buthan groeien volgens IPCC-aannames sneller dan ons, en zijn volgens de SRES-scenario’s in 2100 rijker dan Nederland nu, en zij verbruiken meer fossiele brandstof.

Maar wie logisch redeneert ziet dan ook..
…dat de voorspelde plagen van global warming: extreme droogtes, zeespiegelstijging, slagregens, vloed en hittegolven volgens de eigen emissiescenario’s van het IPCC dus niet de economische groei hinderen (met bijbehorende CO2-emissies), zelfs niet van ontwikkelingslanden in deze eeuw. Terwijl het IPCC tegelijk beweert dat ontwikkelingslanden het meeste worden getroffen door opwarming, groeien die landen economisch sneller in een tijd van sterke opwarming. Een sterk staaltje klimatocratische logica.

(meer…)

Ik kan het niet genoeg zeggen: lees ‘The Rational Optimist’ van wetenschapsjournalist Matt Ridley, voormalig redacteur van the Economist en schrijver van Genome. Hij schrijft vele zaken die ik ook al eens dacht of schreef, maar dan veel beter. Zijn verhaal ligt in lijn met withouthotair van fysicus David mc Kay, maar heeft ook Lomborgiaanse trekken.

VROM, neem de handschoen op
Ik daag bij deze het Ministerie van VROM en het Ministerie van Waarheid (Agentschap NL) uit om Ridley’s lof op menselijke inventiviteit te lezen, dat toont hoe vrijwel iedere (eco)pessimist de plank misslaat: beste donkergroene ambtenaren, leg aan Nederland uit waar Ridley feitelijke onjuistheden verkondigt als hij bij monde van energie-expert Jesse Ausubel verklaart:

‘laten we niet langer valse goden heiligen, en als ketters uitroepen: duurzame energie is niet groen’.

Als repliek bedoel ik dan
.. niet een postmoderne discussiedoder: ‘dat is zijn mening, dit is onze mening, ieder zijn eigen feestje’, maar een feitelijke repliek, die de volgende 3 stellingen inhoudelijk en logisch weerlegt in plaats van omzeilt.

• Fossiele energie heeft een veel kleinere ecologische voetafdruk wanneer je landgebruik meeneemt in de rekensom van energie.
• Zonder energie, die even goedkoop, handelbaar, betrouwbaar en overvloedig beschikbaar is als fossiele energie, vervallen we weer tot armoede, zoals de meeste van onze voorouders voor de Industriële Revolutie.
• Energievormen die grote oppervlaktes land gebruiken in een dichter bevolkte eeuw zijn destructief voor resterende natuur en een stap terug naar de Middeleeuwen.

(meer…)

Zelf bezocht ik meermalen het Schotse eiland Eigg , in 2008 in combinatie met Rum vanwege een verhaal voor het NRC. De eilandbewoners wisten zich sinds hun ‘onafhankelijkheid’in 1997 vakkundig te profileren als ‘vrijgevochten’ en ecologisch in media. De manier waarop de eilanders zich aanprezen was ook aanstekelijk.

Duurzame droom
Dankzij continue media-aandacht lukte het de eilanders om hun inkomsten aan te vullen met 5 miljoen euro subsidie uit diverse EU-potjes. Zo konden de ongeveer 60 eilanders een ‘grid’aanleggen op het eiland, windmolens plaatsen en een aansluiting met waterkracht.

Die leveren de helft van de stroom bij gunstige omstandigheden, de rest komt van een forse dieselgenerator die je tegenkomt, zodra je van de haven klimt naar de community house. Wanneer iedere eilander zich aan zijn rantsoen hield, kon het zo net uit.

Mooi weer: geen stroom
Het mooie weer van de laatste maanden deed echter de waterbronnen opdrogen, en nu het windstil is blijkt de opbrengst zo mager dat het rantsoen verder omlaag moet. Dat bericht de Daily Mail.

Eigg vormt hier in een notendop hét ontnuchterende voorbeeld, van wat er gebeurt wanneer je voor een heel land wilt gaan vertrouwen op ‘duurzame’, lees dure en onbetrouwbare energie uit wisselvallige natuurlijke bronnen, zonder deugdelijke opslag.

(meer…)

Voor Climategate en de Kopenhagenconferentie maakte ik me zorgen. Er heerste een nieuw, bijna eng gevoel van saamhorigheid: de strijd tegen klimaatverandering die zowel mensen ter linker- als rechterzijde leek te verenigen in een groene hoogmis, waarbij critici werden vergeleken met holocaustontkenners. Onsn blog Climategate.nl werd daar door NRC-voorlichter Karel Knip mee vergeleken.

Deutsche Welle:’Hoe bekeer je als journalist een klimaatcriticus’
Het klimaatalarmisme, en haar strijd voor het Duurzaam Avondland herpakt zich. Het meest eng vond ik de uitnodiging die mijn Vereniging Wetenschapsjournalisten Nederland rondzond voor een mediaconferentie in Bonnn van 21 tot 23 juni: ‘The Heat is On’ .  Die Welt geeft een aardig verslag van de bedoelingen, die de organisator had: de Duitse wereldomroep Deutsche Welle.

Gij zult niet zelfstandig nadenken: dat doen wij wel voor u
Media zouden weer eenPR-apparaat moeten worden voor klimaatcatastrofisme, met als enige redding de instellling van de Duurzame Dictatuur: net als in de goeie ouwe tijd voor Climategate. Met zelfs workshops als ‘How to convert a Climate Skeptic’.

(meer…)

Deze week verschijnt een omstreden artikel in Proceedings of the National Acadamy of Science (PNAS) dat onze progressief urbane media waarschijnlijk als ‘bewijs’zullen presenteren: alleen domme mensen twijfelen aan catastrofale klimaatopwarming door de kleine hoeveelheid CO2 die mensen toevoegen aan de atmosfeer.

Oorlog
Het artikel kwam van een computerprogrammeur met klimaatactivistische website, gesteund door klimaatalarmist en bioloog Stephen Schneider. Schneider kan als lid van de National Acadamy of Sciences publiceren in PNAS zonder kwaliteitscontrole. De New York Times onthulde in maart al dat hij een informatie-oorlog wilde lanceren tegen mensen die kritiek hebben op de theorie van catastrofale klimaatopwarming door mensen. Die oorlog bereikt nu dus de bladen waarin Schneider de meeste invloed heeft.
(meer…)